De echtgenoot liet zijn zwangere vrouw alleen achter in het bos, in de hoop van haar af te komen en al haar geld in handen te krijgen. Toen de nacht viel, verscheen er een gigantische wolf uit het diepste gedeelte van het woud, en wat er daarna gebeurde was werkelijk angstaanjagend…
— Alsjeblieft, laat me hier niet achter… Ik heb pijn… Ik zal er zelf niet uit kunnen komen…
De zwangere Alina, terwijl ze haar grote buik met beide handen vasthield, worstelde overeind vanaf de natte grond en zette een paar wankele stappen richting de auto.
Haar gezicht was bleek, tranen stroomden over haar wangen en haar stem trilde zo erg dat haar woorden nauwelijks verstaanbaar waren.
Haar man keek haar niet eens aan.
— Hou op met dat toneel. Dit is allemaal jouw schuld. Blijf hier even zitten, kom tot rust en je vindt de weg naar de weg vanzelf wel terug.
— Het is een bos… Het wordt al donker… Alsjeblieft, ga niet weg…
Ze stak haar hand naar hem uit, maar hij sloeg het autoportier dicht. Een seconde later kwam de motor tot leven, de banden spatten modder over haar heen en de auto reed langzaam weg.
Alina rende nog een paar seconden achter de auto aan, zolang haar krachten het toelieten.
— Kom terug! Alsjeblieft! Voor ons kindje!
Maar de rode achterlichten werden steeds kleiner en kleiner, totdat ze volledig verdwenen achter een bocht in de bosweg.
Ze was alleen.
De stilte om haar heen was zo diep dat ze de wind door de toppen van de dennenbomen kon horen gaan. Ergens ver weg riep een vogel, en daarna keerde de angstaanjagende stilte terug.
De vrouw zakte langzaam neer naast een omgevallen boom en bedekte haar gezicht met haar handen. Eindelijk begreep ze de verschrikkelijke waarheid.
De afgelopen maanden had haar man voortdurend naar haar documenten gevraagd, interesse getoond in haar bankrekeningen, haar aangespoord een volmacht te ondertekenen en geprobeerd haar ervan te overtuigen een deel van haar erfenis naar een gezamenlijke rekening over te maken.
Nadat haar ouders waren overleden, had Alina een groot bedrag aan geld en een groot huis geërfd, en nu viel alles op zijn plaats.
Hij was nooit van plan geweest om haar te redden.
Hij had haar opzettelijk naar deze afgelegen wildernis gebracht, in de hoop dat niemand ooit zou ontdekken wat daar was gebeurd.
Als zij zou sterven, zou hun baby nooit geboren worden en zou hij de enige persoon zijn die aanspraak kon maken op een deel van haar nalatenschap.
Die gedachte deed haar bloed ijskoud worden.
Ze probeerde de hulpdiensten te bellen, maar haar telefoon toonde slechts één melding: “Geen bereik.”
De duisternis viel snel in. De kou kroop onder haar kleding, haar benen trilden van uitputting en pijnlijke krampen grepen steeds vaker haar buik samen.
Plotseling brak ergens tussen de bomen een droge tak.
Alina hief geschrokken haar hoofd op. Ze verstijfde. Tussen de boomstammen verscheen een enorme donkere gestalte. Toen volgde nog een stap. En nog één.
Een gigantische zwarte wolf kwam langzaam uit de duisternis van het bos tevoorschijn.
Hij was veel groter dan elke wolf die ze ooit op foto’s had gezien. Zijn dikke vacht leek bijna zwart en zijn amberkleurige ogen verlieten de vrouw geen moment.
Alina hield haar adem in.
Ze wist dat ze geen plotselinge bewegingen mocht maken, maar haar lichaam begon vanzelf te trillen.
— Alsjeblieft… Kom niet dichterbij… — fluisterde ze bijna onhoorbaar.
De wolf zette nog een stap. Daarna nog één. De afstand tussen hen werd steeds kleiner.
De vrouw sloeg beschermend haar armen om haar buik, alsof ze haar baby met haar eigen lichaam kon beschermen.
De tranen stroomden ongecontroleerd over haar gezicht.
Maar plotseling stopte het beest op slechts een paar meter afstand, en toen gebeurde er iets wat werkelijk angstaanjagend was…
De wolf hief zijn kop op, staarde aandachtig naar iets achter haar en liet plotseling een lange, donderende grom horen.
Alina had nog nooit zoiets gehoord.
Een paar seconden later klonk het zware geluid van brekende takken door het bos. Langzaam draaide ze haar hoofd om. Uit de duisternis verscheen een enorme bruine beer. Het roofdier liep recht op haar af.
Pas toen begreep ze waarom de wolf haar niet had aangevallen.
Hij keek helemaal niet naar haar.
Hij hield de beer in de gaten.
Het volgende moment stormde de wolf naar voren.
Het bos vulde zich met gebrul, gegrom en het gekraak van brekende takken. Alina drukte zich tegen de grond en bedekte haar hoofd met haar handen.
Ze kon het gevecht niet zien. Ze hoorde alleen de zware klappen, de angstaanjagende geluiden en voelde hoe de aarde onder haar trilde.
Toen werd het, net zo plotseling als het begonnen was, volledig stil.
Bijna een minuut verstreek.
Daarna verscheen dezelfde wolf langzaam weer uit de duisternis.
Er zaten sporen van bloed op zijn vacht, maar hij liep zelfverzekerd naar de vrouw toe en ging onverwachts naast haar zitten.
Hij gromde niet. Hij liet zijn tanden niet zien. Hij keek haar alleen maar aan.
Daarna draaide hij zijn kop richting het bospad en zette een paar stappen vooruit, alsof hij haar uitnodigde hem te volgen.
Alina aarzelde lange tijd, maar ze had geen andere keuze.
Ze stond op en liep langzaam achter hem aan.
De wolf bleef de hele tijd voor haar uit lopen en stopte af en toe om te wachten tot ze hem had ingehaald.
Dit ging bijna een uur zo door. Toen verschenen er plotseling lichten in de verte.
Een klein boswachtershuisje.
Zodra de vrouw de mensen daar bereikte, bleef de wolf aan de rand van het bos staan. Een boswachter rende naar Alina toe, hielp haar om te gaan zitten en belde meteen een ambulance.
Toen de boswachter zich omdraaide om aan te wijzen waar de wolf had gestaan, was het dier al verdwenen.
Een paar dagen later arresteerde de politie haar echtgenoot.
Het bleek dat beveiligingscamera’s bij een tankstation hadden vastgelegd hoe hij van tevoren de route naar het afgelegen bos had bestudeerd.
Onderzoekers vonden ook berichten op zijn telefoon die hij met zijn minnares had uitgewisseld. Daarin had hij slechts één zin geschreven:
“Na deze reis zal al het geld eindelijk van mij zijn.”
De rechtbank veroordeelde hem tot vele jaren gevangenisstraf.
Alina beviel veilig van een gezonde zoon.
