De kat maakte haar baasje elke nacht wakker en joeg haar de slaapkamer uit. De vrouw dacht dat haar huisdier gedragsproblemen had — totdat een bezoek aan de dierenarts de waarheid aan het licht bracht
Ik ben dierenarts en mensen bellen me op de meest uiteenlopende momenten.
Veel mensen denken dat zodra je een diploma hebt, je elk probleem moet kunnen oplossen — van een niesende hond tot een levensbedreigende noodsituatie.
Maar Anna belde overdag. In haar stem klonk een diepe vermoeidheid door, alsof ze al maanden geen goede nachtrust had gehad.
— Hallo, spreek ik met de kliniek? Mijn naam is Anna. Ik heb een afspraak bij u. Ik heb een probleem met mijn kat… Ze laat me niet slapen.
De uitspraak “mijn kat laat me niet slapen” kan van alles betekenen. Toch hoorde ik geen ergernis in haar stem, alleen bezorgdheid.
Anna verscheen keurig verzorgd op de afspraak, maar oogde gespannen.
Ze was ongeveer vijfenvijftig jaar oud, had een strak kapsel en droeg een jas die perfect bij haar laarzen paste. Ze hield de transportmand voorzichtig vast, alsof er iets kostbaars in zat.
— Dit is Luna, — zei ze. — Een prachtige naam, die heeft mijn man gekozen. Maar ’s nachts is ze geen Luna meer — dan verandert ze in een wekker met klauwen.
Vanuit de draagmand keken twee grote ogen mij aandachtig aan. Een forse grijze kat met een dikke vacht en een rustige blik. Geen spoor van agressie.
— Wat gebeurt er precies? — vroeg ik.
Anna zuchtte diep.
— Elke nacht maakt ze me wakker. Altijd rond drie of vier uur. Eerst tikt ze zachtjes met haar poot tegen mijn wang.
Reageer ik niet, dan wordt ze steeds dwingender. Soms bijt ze zelfs in mijn hand. Ze trekt het dekbed van me af.
Pas wanneer ik opsta en naar de bank verhuis, wordt ze rustig. Zodra ik de slaapkamer verlaat, gaat zij op mijn kussen liggen en slaapt ze tot de ochtend.
— Hoe lang speelt dit al?
— Ongeveer drie maanden. Eerst dacht ik dat haar karakter veranderd was. Daarna dacht ik dat het aan mezelf lag. Mijn therapeut zei dat het stressgerelateerde slapeloosheid was en schreef kalmerende middelen voor. Maar niets hielp.
Luna zat stil naast haar baasje en keek onafgebroken naar haar. Ik onderzocht de kat zorgvuldig. Haar hartslag was normaal, haar ademhaling helder en haar gewicht gezond. Ze verkeerde in uitstekende conditie.
En toen kreeg ik plotseling een ongemakkelijk gevoel. Misschien had de kat helemaal geen gedragsprobleem. Misschien speelde er iets veel ernstigers.
— Anna, — vroeg ik voorzichtig, — hoe voel je je wanneer Luna je wakker maakt?
Ze dacht even na.
— Niet goed. Mijn hart begint snel te kloppen. Mijn mond wordt droog. Soms heb ik het gevoel dat ik niet goed kan ademen. Eerst denk ik altijd dat mijn bloeddruk stijgt. Dan neem ik een pil en ga ik op de bank liggen. Na een tijdje voel ik me daar beter.
— Heeft iemand ooit gezegd dat je snurkt?
Ze keek wat ongemakkelijk.
— Een buurvrouw zei eens dat het soms klinkt alsof ik stop met ademen en daarna plotseling naar lucht hap.
Ik keek naar Luna. Geen seconde had ze haar blik van Anna afgewend.
— Het lijkt erop dat Luna je niet wakker maakt uit agressie, — zei ik. — Ze reageert mogelijk op wat er met jou gebeurt terwijl je slaapt. Dieren kunnen veranderingen in ademhaling of hartritme opmerken. Voor haar voelt dat waarschijnlijk als een alarmsignaal.
Anna keek me verbaasd aan.
— Bedoelt u dat ze mij probeert te redden?
— Dat kan ik niet bewijzen, — antwoordde ik. — Maar ik denk niet dat de kat het probleem is. Je zou medische onderzoeken moeten laten doen: bloedonderzoek, controle van je bloedsuiker, een hartonderzoek en misschien een slaaponderzoek. Begin daarmee.
Lange tijd zei ze niets. Uiteindelijk knikte ze.
Een week later belde Anna opnieuw. Dit keer klonk haar stem heel anders. De uitputting was verdwenen.
— Ik heb de onderzoeken laten doen, — vertelde ze. — Mijn bloedsuiker blijkt veel te hoog te zijn. Bovendien heeft de arts me doorverwezen naar een cardioloog.
Ze hebben problemen met mijn hart ontdekt. Ook blijkt dat ik ’s nachts soms stop met ademen. Er volgen nog meer onderzoeken. De dokter zei dat het ernstig is.
Ze zweeg even en voegde er toen zachtjes aan toe:
— Als Luna me niet telkens wakker had gemaakt, was ik waarschijnlijk blijven denken dat het gewoon stress was.
Tegenwoordig wordt Anna behandeld. Ze gebruikt medicatie en volgt therapie voor haar slaapstoornis. Ze slaapt beter dan voorheen.
Luna komt nog steeds elke nacht bij haar langs — maar nu gaat ze rustig naast haar liggen en spint zachtjes terwijl haar baasje slaapt.
