De koning plaatste een vreemd ijzeren helmmasker op het hoofd van zijn dochter en sloot het af met een zware hangslot, zodat niemand in het koninkrijk ooit haar ware gezicht zou zien vóór de dag van haar huwelijk.
Maar toen er uiteindelijk een bruidegom werd gevonden en de helm tijdens de ceremonie werd verwijderd, verstijfde het hele paleis van afschuw bij het zien van wat eronder verborgen zat.
Toen prinses Elina zes jaar oud werd, gebeurde er iets merkwaardigs in het hele koninkrijk, iets waar men nog jarenlang over zou spreken.
Op die dag beval de koning de beste smeden en timmerlieden naar het paleis te komen. Diezelfde avond werd een zware houten en ijzeren helm naar de vertrekken van de kleine prinses gebracht. Het masker bedekte haar hoofd volledig.
Aan de voorkant zaten slechts smalle spleten voor haar ogen en een kleine opening bij haar mond, zodat ze kon eten en drinken.
Aan de helm hing een enorm ijzeren slot, en de koning droeg de sleutel altijd aan een ketting om zijn hals zonder die ooit aan iemand te tonen. Alleen de koningin wist waarom hij zijn dochter dit had aangedaan.
Enkele maanden later werd zij ernstig ziek en overleed, waarbij zij het geheim meenam in haar graf als laatste persoon die de waarheid kende.
Vanaf dat moment verscheen de prinses altijd met die vreemde helm op haar hoofd.
Al snel deden de meest angstaanjagende geruchten de ronde in het paleis. Sommigen beweerden dat het meisje geboren was met een afschuwelijke misvorming die de koning voor de wereld verborgen hield.
Anderen waren ervan overtuigd dat er een eeuwenoude vloek op haar rustte.
Weer anderen fluisterden dat de koning iets verschrikkelijks in het gezicht van zijn dochter had gezien en haar daarom voor altijd voor de mensen had verborgen.
Maar niemand wist wat er werkelijk aan de hand was.
De bedienden waren zelfs bang om haar aan te kijken. Zodra de prinses door de gangen van het paleis liep, viel iedereen onmiddellijk stil.
Het meisje sprak bijna nooit, kwam zelden in de paleistuinen en hield zich altijd afzijdig van anderen.
Alleen laat in de nacht hoorden de bedienden soms hoe zij zachtjes op een oude piano speelde in een verlaten zaal van het paleis.
Naarmate de jaren verstreken, werd de angst rondom haar alleen maar groter.
Meerdere keren probeerden hovelingen de waarheid te achterhalen.
Een smid probeerde ooit een kopie van de sleutel te maken terwijl de koning sliep, maar nog vóór de volgende ochtend was hij uit het koninkrijk verbannen.
Een jonge dienstmeid waagde zich er op een nacht aan om onder de helm te kijken terwijl de prinses slapend naast de haard zat.
De volgende dag was het meisje spoorloos verdwenen. Daarna durfde niemand het nog eens te proberen.
De koning herhaalde altijd dezelfde woorden:
— Ze zal haar helm alleen afzetten op de dag van haar huwelijk.
Maar de jaren gingen voorbij en er verscheen geen enkele bruidegom.
Geen enkele prins wilde trouwen met een meisje van wie niemand ooit het gezicht had gezien. Velen vreesden dat er iets afschuwelijks onder de helm verborgen zat.
Sommigen zeiden zelfs openlijk dat ze hun leven niet wilden verbinden aan een vloek.
Met ieder voorbijgaand jaar werd de koning ouder en somberder. Hij besefte dat hij op een dag zou sterven en dat zijn enige erfgename dan helemaal alleen zou achterblijven.
Op een dag arriveerde echter een jonge prins genaamd Richard in het koninkrijk.
Hij was de zoon van een verarmde vorst en begreep heel goed dat een huwelijk met de dochter van de koning zijn leven voorgoed kon veranderen.
Veel mensen verklaarden hem voor gek toen hij bekendmaakte dat hij bereid was te trouwen met het meisje in de ijzeren helm.
In de stad werd er dag en nacht over gesproken.
— Hij doet het alleen voor de troon.
— Nee, hij wil gewoon de waarheid ontdekken.
— En als er een monster onder die helm zit?
Toch werd het huwelijk geregeld.
Op de dag van de ceremonie zat de enorme kathedraal afgeladen vol.
Onder de hoge stenen gewelven brandden honderden kaarsen, en langs de rode loper stonden de rijkste en machtigste gasten van het koninkrijk opgesteld. Iedereen wachtte op hetzelfde moment.
Toen de deuren eindelijk opengingen, werd het zo stil dat men het knetteren van de kaarsen kon horen.
De koning zelf begeleidde zijn dochter naar het altaar.
Hij droeg een zware donkerrode mantel afgezet met bont, terwijl de prinses naast hem liep in een schitterende witte jurk, versierd met zilveren borduursels.
Maar haar hoofd zat nog steeds verborgen onder dezelfde houten en ijzeren helm met het slot die zij haar hele leven had gedragen.
Zelfs de prins zag er zichtbaar nerveus uit. Toen het meisje dichterbij kwam, kon hij enkele seconden zijn ogen niet van het vreemde masker afhouden.
De priester begon de ceremonie met een trillende stem. Daarna brak het moment aan waarop iedereen had gewacht.
Langzaam haalde de koning de oude sleutel onder zijn mantel vandaan.
Onmiddellijk gingen fluisteringen door de kathedraal. Sommige gasten stonden zelfsop om beter te kunnen zien.
De handen van de oude koning trilden zichtbaar toen hij de sleutel in het slot stak. Een zware metalen klik weerklonk door de kathedraal.
Vervolgens verwijderde de koning heel langzaam de helm van het hoofd van zijn dochter.
En op datzelfde moment verstarde de hele kathedraal.
Iemand hapte naar adem.
Een vrouw liet haar glas op de stenen vloer vallen.
Zelfs de prins deed geschrokken een stap achteruit.
Want onder de helm bevond zich….
Onder de helm waren geen misvormingen te zien, geen littekens en niets wat angstaanjagend was.
Integendeel.
De prinses was adembenemend mooi. Zo uitzonderlijk mooi dat de aanwezigen haar enkele seconden lang sprakeloos aankeken, alsof ze hun eigen ogen niet konden geloven.
Haar lange goudblonde haren, bleke huid en opvallende lichte ogen trokken onmiddellijk alle aandacht.
Maar wat de gasten het meest verontrustte, was iets heel anders. Op het gezicht van het meisje was geen enkele emotie te bespeuren.
Ze keek naar de mensen met een koude, lege blik, alsof er in al die jaren iets diep vanbinnen in haar was gestorven.
De prins probeerde naar haar te glimlachen, maar het meisje keek niet eens zijn kant op.
Toen kon een van de oude koninklijke raadgevers zich niet langer inhouden en vroeg zachtjes aan de koning:
— Maar waarom… waarom hebt u zo’n dochter haar hele leven verborgen gehouden?
De oude koning bleef lange tijd zwijgen voordat hij met zachte stem antwoordde:
— Omdat ik heb gezien hoe mannen naar haar moeder keken. Oorlogen, verraad en moorden ontstonden door haar schoonheid. Ik wilde niet dat mijn dochter hetzelfde lot zou ondergaan.
Na die woorden zakte hij plotseling op zijn knieën midden in de kathedraal en begon te huilen.
En voor het eerst in vele jaren sprak de prinses uit eigen beweging.
Langzaam richtte ze haar blik op haar vader en zei zacht:
— U hebt mijn gezicht niet verborgen… u hebt mijn hele leven verborgen gehouden.
Daarna draaide het meisje zich om en liep alleen de kathedraal uit. Ze liet de prins, de gasten en zelfs haar eigen vader achter.
Men zegt dat zij slechts enkele dagen later het paleis voorgoed verliet.
Sommigen beweerden haar te hebben gezien in verre noordelijke landen, terwijl anderen vertelden dat ze onder een andere naam tussen gewone mensen leefde.
