Elke nacht had de jonge koning een andere vrouw, maar geen enkele van hen leefde om de dageraad te zien. Om zijn toorn niet te provoceren, was elke adellijke familie verplicht hem hun dochter te sturen.
Dit ging zo door totdat op een dag de buitenechtelijke dochter van een van de naburige heersers zijn vertrekken binnentrad.
De volgende ochtend werd het hele paleis overspoeld door angst, toen iedereen vernam wat er die nacht was gebeurd.
De jonge koning Adrian droeg een verschrikkelijk geheim met zich mee waar het hele koninkrijk slechts fluisterend over sprak.
Elke nacht werd er een nieuwe jonge vrouw naar zijn vertrekken gebracht, en elke ochtend droegen de bedienden haar lichaam naar buiten, bedekt met een wit laken.
Niemand wist wat er zich achter die gesloten deuren afspeelde, omdat iedereen die na zonsondergang de koninklijke slaapvertrekken betrad, nooit in staat was geweest de waarheid te vertellen.
Het volk leefde in voortdurende angst. Om de woede van de heerser te vermijden, werd elke adellijke familie verplicht één van hun dochters naar hem toe te sturen.
Sommigen probeerden te vluchten, anderen verborgen hun dochters in kloosters, maar de soldaten van de koning vonden hen allemaal.
Weigerde een familie het bevel op te volgen, dan werd hun bezit in beslag genomen en werden de mannen opgesloten.
Het vreemdste was dat er nooit verwondingen op de lichamen werden gevonden. De jonge vrouwen leken eenvoudigweg in slaap te vallen en nooit meer wakker te worden. De hofartsen stonden voor een raadsel, terwijl Adrian slechts koel zei:
“Dat was simpelweg hun lot.”
Enkele jaren later was het de beurt aan het naburige koninkrijk. De oude heerser zweeg lange tijd, voordat hij onverwacht beval dat een jonge vrouw, van wie bijna niemand aan het hof het bestaan kende, voor hem gebracht moest worden.
Het was zijn buitenechtelijke dochter, Elisa.
Ze was ver van het paleis opgegroeid, had een uitstekende opleiding genoten en beschikte over uitgebreide kennis van kruiden, vergiften en geneesmiddelen, omdat ze jarenlang had geholpen bij een oude genezer in een klein dorp.
Haar vader keek haar aan met schuld in zijn ogen.
“Ik kan niet weigeren. Als ik dat doe, zullen duizenden mensen sterven.”
Elisa knikte rustig.
“Maak je geen zorgen. Ik zal alles doen wat in mijn vermogen ligt om terug te komen.”
Die avond werd ze de luxueuze koninklijke vertrekken binnengeloodst. De koning zat op een massief bed en keek haar aan met een onaangename glimlach.
“Mijn gasten huilen meestal,” zei hij met een grijns.
“En weten uw gasten meestal wat hen te wachten staat?” vroeg Elisa kalm.
De koning lachte.
“Moedig. Dat bevalt me wel.”
De dienaren sloten de zware deuren achter hen, waardoor ze alleen achterbleven. De volgende ochtend, toen de deuren opnieuw werden geopend door de bedienden, werden zij geconfronteerd met een huiveringwekkend tafereel.
Elisa bekeek de kamer aandachtig. Bijna meteen merkte ze een vreemde zoete geur op die uit de grote vuurpotten naast het bed kwam. Ze liep stilletjes dichterbij en zag dat er onbekende kruiden in lagen te smeulen.
“Is het hier niet te warm voor u?” vroeg ze.
“Ik ben het al lang gewend,” antwoordde Adrian.
Elisa begreep in één ogenblik wat er aan de hand was. De oude genezer had haar ooit verteld over een zeldzame plant waarvan de rook nauwelijks waarneembaar was.
Als iemand die in een gesloten ruimte langdurig inademde, zou zijn hart langzaam stoppen tijdens zijn slaap. Wie kleine hoeveelheden gewend was, merkte het gevaar misschien niet op, maar voor alle anderen was de rook dodelijk.
Terwijl de koning even wegkeek, opende ze stil een klein raam. Daarna haalde ze een klein zakje gedroogde munt en alsem uit haar mouw. Deze kruiden neutraliseerden de werking van de giftige rook.
Een paar minuten later werd Adrian plotseling bleek.
“Wat… wat gebeurt er?..”
Hij probeerde op te staan, maar zijn benen begaven het onder hem.
“U hebt al veel te lang uw eigen gif ingeademd,” zei Elisa zacht. “Alleen was er tot nu toe altijd iemand anders die eerst stierf.”
De koning staarde ongelovig naar de vuurpotten.
“Dat is onmogelijk…”
“Dat is het niet. Degene die u dit heeft geleerd, is vergeten te vermelden dat het gif ook langzaam de eigenaar van de kamer zelf doodt.”
Elisa sliep de rest van de nacht niet. Ze zorgde ervoor dat het vuur volledig doofde en dat de ramen open bleven.
Toen de deuren de volgende ochtend werden geopend, verstijfde het hele paleis van angst.
De koning lag op het bed, nog in leven maar nauwelijks ademend. Naast hem zat Elisa rustig een oud boek te lezen.
De kapitein van de wacht kon zijn ogen niet geloven.
“Hoe… hoe hebt u dit overleefd?”
Zonder een woord te zeggen wees Elisa naar de gedoofde vuurpotten.
De koninklijke artsen onderzochten onmiddellijk de as en ontdekten uiterst giftige planten ertussen.
Na een langdurig onderzoek bleek dat de hofalchemist vele jaren eerder de jonge Adrian had overtuigd dat de rook hem zou beschermen tegen aanslagen en hem dieper zou laten slapen.
In werkelijkheid bracht hij al jaren dit dodelijke mengsel het paleis binnen, waardoor elke jonge vrouw stierf en de koning zelf langzaam werd vergiftigd.
De alchemist werd later diezelfde avond gearresteerd. Hij bekende dat hij de koninklijke dynastie wilde vernietigen op een manier die niemand ooit zou vermoeden.
Adrian bleef lange tijd zwijgen. Daarna verscheen hij voor het eerst in vele jaren zonder enige bewakers voor zijn volk.
“Ik ben schuldig dat ik de waarheid veel te laat heb ingezien,” zei hij zacht. “En ik zal die last de rest van mijn leven met me meedragen.”
Vanaf die dag werd die gruwelijke traditie voorgoed afgeschaft, en de families die hun dochters hadden verloren ontvingen zowel al het bezit van de alchemist als de landerijen van de Kroon.
